Homepage text z ebrak

Zamknięcie getta warszawskiego

Pisze Anna Majchrowska

16 listopada 1940 r. był przełomowym dniem dla warszawskich Żydów. Społeczność licząca 400 tys. osób została zamknięta w więziennych murach getta, które – jak pisał Ludwik Hering w jednym z opowiadań – „odcięły ją od wszystkiego, co mogło umożliwić życie”. O tym, co czuli mieszkańcy getta, jak komentowali zamknięcie jego granic, czego się obawiali i z czego czerpali nadzieję – wiemy głównie dzięki dokumentom zachowanym w Archiwum Ringelbluma.

Postawienie muru było rozdarciem Warszawy na dwoje. Mimo, że utworzono trzy dzielnice mieszkaniowe, to właśnie mur wyznaczył główną linię podziału miasta; przeciął naturalne szlaki komunikacyjne, zniszczył jego topografię. Ulice zamieniły się w trudny do pokonania „labirynt”. Tysiące ludzi zostało zmuszonych do opuszczenia swoich mieszkań. Zmiana dotknęła wszystkich sfer ludzkiego życia – organizacyjnej, obyczajowej, psychologicznej, językowej i wielu innych. Postawienie muru miało też wymiar symboliczny. Jak pisał Stanisław Różycki, przekraczając mury przekraczało się również granice wyobrażalnej rzeczywistości.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem