Wydawnictwo

„Jestem więźniem. Przede wszystkim przez wirusa Zachodniego Nilu, który sparaliżował mi nogi. Nie mogę samodzielnie mieszkać i z tego powodu jestem uwięziony w domu opieki. Jestem także – jak teraz wszyscy – więźniem koronawirusa. Pamiętnik jest dla mnie jedyną przestrzenią wolności. Ale i ta jest teraz zagrożona przez presję poprawności politycznej. Zwłaszcza w mediach i na uczelniach. Wydawało mi się, że się uwolniłem, uciekając z Polski Ludowej, lecz Ameryka na moich oczach się cofa ku mojej przeszłości. Coraz mniej wolno powiedzieć/napisać, żeby się nie narazić”.

Fragment Pamiętnika 5

Piąty, jubileuszowy tom Pamiętnika Henryka Grynberga, podobnie jak poprzednie, składa się na prowadzony od kilku dekad osobisty dziennik Autora. Zawiera literackie, polityczne i społeczne refleksje, z których część była wcześniej publikowana w mediach społecznościowych. Grynberg podejmuje w nim zarówno zagadnienia historyczne i współczesne, jak i komentuje ważne książki oraz debaty – pisze m.in. o Odczytaniu popiołów Jerzego Ficowskiego, Ludowej historii Polski Adama Leszczyńskiego czy twórczości Andrzeja Stasiuka, co więcej, analizuje „polsko-żydowskie kompleksy” Herlinga-Grudzińskiego, Stanisława Lema, Tadeusza Różewicza. Pamiętnik 5 jest zarazem bardzo osobistym zapisem zmagań ze skutkami choroby wirusowej i pandemią, a także wspomnień o bliskich, przyjaciołach i przeciwnikach. Rzuca również nowe światło na twórczość Autora Żydowskiej wojny, stanowiąc cenne źródło dla jej badaczy.

Henryk Grynberg – prozaik, poeta, eseista, którego twórczość od dziesięcioleci odgrywa ważną rolę w literaturze poświęconej pamięci oraz losom polskich Żydów – jest autorem licznych utworów autobiograficznych: Żydowska wojna, Zwycięstwo, Życie ideologiczne, Życie osobiste, Kadisz, Dziedzictwo, Uchodźcy, Żydowska wojna raz jeszcze; zbiorów opowiadań: Ekipa Antygona, Szkice rodzinne, Drohobycz, Drohobycz; zbiorów esejów – Prawda nieartystyczna i Monolog polsko-żydowski; dramatów: Kronika, Pamiętnik pisany w stodole, Kabaret po tamtej stronie; opowieści dokumentalnych: Pamiętnik Marii Koper, Dzieci Syjonu i Memorbuch; pamiętników oraz tomików poezji. Jego proza została przetłumaczona na kilkanaście języków. Za swoją twórczość otrzymał Nagrodę im. Tadeusza Borowskiego, Fundacji Kościelskich, paryskiej „Kultury”, londyńskich „Wiadomości”, Fundacji Alfreda Jurzykowskiego, Stanisława Vincenza, Jana Karskiego i Poli Nireńskiej, Koret Jewish Book Award oraz Nagrodę Literacką Skrzydła Dedala.