Wydarzenia

Zapraszamy na spotkanie towarzyszące wystawie czasowej „Obrazy tożsamości. Kolekcja przedwojennego Muzeum Żydowskiego w Berlinie”.  

Zbiór Muzeum Żydowskiego w Berlinie jest wizualnym repozytorium pamięci zbiorowej, przechowującym obrazy, pamiątki po wydarzeniach, osobach i miejscach, które uznano za warte zapamiętania i udokumentowania. Plansze miały za zadanie reprezentować szeroko pojętą tożsamość i kulturę żydowską. Przyglądając się archiwum, warto zadać sobie pytanie, jakie zagadnienia z niego wyłączono, a które z nich miały służyć tworzeniu poczucia zbiorowej tożsamości.

 Nad tym zagadnieniem pochylimy się podczas kolejnego spotkania towarzyszącego wystawie czasowej „Obrazy tożsamości. Kolekcja przedwojennego Muzeum Żydowskiego w Berlinie”.

W niedzielę, 14 czerwca o godz. 12.00 porozmawiamy o relacjach między sztuką a tożsamością. Prof. dr hab. Magdalena Saryusz-Wolska (Niemiecki Instytut Historyczny) oraz dr Renata Piątkowska (Muzeum Żydów Polskich POLIN) postarają się odpowiedzieć na pytanie, czym właściwie jest „sztuka żydowska” i czy można ją jednoznacznie definiować? Zastanowimy się też, w jaki sposób sztuka odzwierciedla doświadczenia społeczności, a jednocześnie współtworzy pamięć zbiorową.

Rozmowę poprowadzi dr Natalia Romik - badaczka, designerka i artystka. Jej działalność dotyczy głównie architektury i pamięci. Tematy te podjęła m.in. w projektach: „Nomadyczne Archiwum Sztetla” i „Otwarte Studio Antyfaszystowskie”.

Po spotkaniu zapraszamy uczestników na bezpłatne odwiedzenie wystawy „Obrazy tożsamości. Kolekcja przedwojennego Muzeum Żydowskiego w Berlinie”. 

O gościniach:

prof. dr hab. Magdalena Saryusz-Wolska - 1999-2005: studia kulturoznawstwa oraz socjologii na uniwersytetach w Łodzi, Giessen i Moguncji; 2008: obrona doktoratu na Uniwersytecie Łódzkim (temat: „Pamięć miasta. Filmowe i literackie reprezentacje przestrzeni miejskich na tle teorii pamięci zbiorowej”); od 2008: adiunkt w Instytucie Kultury Współczesnej Uniwersytetu Łódzkiego; 2010-2015: ekspertka w Centrum Badań Historycznych Polskiej Akademii Nauk w Berlinie i koordynacja projektu „Modi memorandi. Leksykon kultury pamięci”; od 2015: pracowniczka naukowa w Niemieckim Instytucie Historycznym w Warszawie; 2016: habilitacja na Uniwersytecie Warszawskim (temat: „Ikony normalizacji. Kultury wizualne Niemiec 1945-1949”); 2018-2020: profesura gościnna oraz stypendium im. Aleksandra von Humboldta na Uniwersytecie im. Jana Gutenberga w Moguncji. Od 1 kwietnia 2024 r. dyrektorka Niemieckiego Insytutu Historycznego w Warszawie.1

dr Renata Piątkowska – historyczka sztuki, kustosz dyplomowany, główna kuratorka zbiorów Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, autorka licznych artykułów i publikacji, w tym książki "Między Ziemiańską a Montparnasse`em. Roman Kramszyk", Warszawa 2004. Kuratorka w Muzeum Żydowskiego Instytutu Historycznego (w latach 1986-2005), gdzie była autorką wielu wystaw, m.in.: "Maurycy Trębacz 1861-1941" (1993); "Artur Markowicz 1872-1934. Wystawa monograficzna" (1995), "Roman Kramsztyk" (1885-1942) (1997), "Przyjaciele. Simon Mondzain, Jan Hrynkowski, Władysław Zawadowski" (z Elżbietą Grabską, 1999).

***

Wykorzystana grafika: Herbert Sonnenfeld, Peter Fingesten w atelier, przed 1938 r., MŻIH B-443/37/50b