„Niemców nie obchodziło, co Żyd robi u siebie w domu. Więc Żyd wziął się właśnie do pisania” – zanotował Emanuel Ringelblum w styczniu 1943 r. Pisali nie tylko literaci, czy dziennikarze. Notatki, czasem regularne dzienniki prowadzili także zamknięci w getcie rzemieślnicy, handlarze, a nawet młodzież i dzieci.

Potrzeba dokumentowania losu, jaki spotkał Żydów za sprawą hitlerowskich Niemiec była bardzo silna. Maryla, której nazwiska nie znamy, prowadziła codzienne zapiski ukryta w bunkrze...