Homepage text  mgl5843 1

W 70. rocznicę ostatecznej likwidacji getta łódzkiego

Pisze dr Agnieszka Żółkiewska

Litzmannstadt-getto, bo tak brzmiała oficjalna nazwa getta łódzkiego, było drugim pod względem wielkości gettem na okupowanych ziemiach polskich. Od momentu powstania w lutym 1940 roku przeszło przez nie 200 000 osób. Liczba ta obejmuje żydowskich mieszkańców Łodzi i okolicznych miast, a także Żydów deportowanych z Niemiec, Austrii, Luksemburga, Czech. Przez krótki czas na terenie getta mieszkało także około 5 000 Romów.

Getto łódzkie było szczelnie zamknięte, oddzielone od reszty miasta płotami i drutami kolczastymi. Otaczał je pierścień gęsto rozstawionych posterunków. Specyficzna izolacja miała wpływ na panujące w nim warunki życia, które były wyjątkowo ciężkie.

Wśród mieszkańców śmiertelne żniwo zbierały choroby, mordercza praca, a zwłaszcza chroniczny głód. Porcje żywnościowe były katastrofalnie małe. Szacuje się, że w getcie zmarło 45 000 osób, z czego aż 40 000 z głodu.

Getto łódzkie bardzo szybko przekształciło się w gigantyczny obóz pracy niewolniczej. Pracowali nie tylko mężczyźni, ale także kobiety i dzieci. W lipcu 1942 roku na 102 000 ludności 69 000 było zatrudnionych w 74 zakładach. Liczba ta gwałtownie wzrosła po pierwszej wielkiej akcji deportacyjnej, nazywanej „Wielką Szperą”, która miała miejsce we wrześniu 1942 roku. Do obozu śmierci w Chełmnie wysłano wówczas 15 685 Żydów. Głównie były to dzieci do lat dziesięciu i osoby, które ukończyły 65. rok życia.

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand