Homepage text full hd dzia acze ck p przed pomnikiem z okazji rocznicy wybuchu powstawnia w getcie warszawskim  7od lewej adolf bitter

Centralny Komitet Żydów w Polsce

Gdy myśli się o Zagładzie, przede wszystkim pamięta się o milionach zamordowanych Żydów. Dużo rzadziej myśli się o tych, którzy Zagładę przeżyli. Ich sytuacja często była nie mniej tragiczna. Koszty psychiczne i fizyczne przetrwania były ogromne. Większość Żydów po wojnie nie było w stanie powrócić do normalności. Wszystko, co znali i pamiętali uległo zniszczeniu. Nie mogli wrócić do swoich miast, domów czy mieszkań, te były bowiem w ruinie lub nie istniały. Duża część Żydów utraciła całe rodziny, a wraz z nimi chęć do życia. Wielu nie było w stanie wrócić do pracy, czy to ze względu na skrajne wyczerpanie organizmu, czy kalectwo wojenne, czy też na to, co dzisiaj nazwalibyśmy PTSD — Zespół Stresu Pourazowego.

Istniejące po wojnie organizacje żydowskie, zarówno polskie, jak i zagraniczne, dość szybko zdały sobie sprawę, że polskim Żydom potrzebna jest pomoc, i to nie pomoc doraźna skierowana do konkretnych osób, ale usystematyzowana i zorganizowana. Należało stworzyć organizację, mającą umocowanie w systemie prawnym i poparcie państwa. Do tego dążyły też, z przyczyn politycznych, nowe władze Polski. 12 listopada 1944 r. w Lublinie Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKWN) na wniosek Referatu do Spraw Pomocy Ludności Żydowskiej stworzył Tymczasowy Komitet Żydów w Polsce. W 1945 r. Komitet ten został przeniesiony do Warszawy i przekształcony w Centralny Komitet Żydów w Polsce (CKŻP). W założeniu miał stanowić polityczną reprezentację Żydów polskich, którzy przeżyli Zagładę.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem