tahara

(hebr., oczyszczenie; jid. taare) – ceremonia obmywania zmarłego. Podstawą tego obrządku jest biblijny werset: „Jak wyszedł z łona swej matki, nagi, tak znowu odejdzie, jak przyszedł …” (Koh 5,14), który interpretowano w następujący sposób: gdy człowiek się rodzi – jest myty, więc gdy umiera – też powinien zostać obmyty. Ceremonii t. dokonywali członkowie bractwa pogrzebowego (hebr. chewra kadisza), przed pogrzebem, w domu zmarłego lub w specjalnym, przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu (jid. taare-sztibł) w domu przedpogrzebowym. Obrządek rozpoczynał się od ułożenia ciała na specjalnym stole, stopami ku drzwiom, dla wskazania kierunku wyjścia nieczystości. Rozebrane zwłoki nacierano i obmywano letnią wodą, zmarłemu obcinano włosy i czesano je specjalnym grzebieniem; przepłukiwano również wnętrzności. Asystujący temu pozostali członkowie bractwa recytowali fragmenty z Ksiąg Zachariasza (3,4), Ezechiela (36,25), Powtórzonego Prawa (5,11). Po tak starannym przygotowaniu następowała ceremonia t. Ciało zmarłego ustawiano w pozycji pionowej i polewano dziewięcioma miarami wody (hebr. tisza kwarim), tak by spływała po całym ciele. W środowiskach ortodoksyjnych głowę i przód ciała zmarłego nacierano rozbitym jajkiem, które symbolizowało wieczność. Po starannym wytarciu zwłoki okrywano całunem i przenoszono na mary.

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem