szmalcownictwo

nazwa pochodząca z gwary złodziejskiej od słowa szmalec = łapówka (później także ogólnie – pieniądze), którą określano w czasie II wojny światowej proceder polegający na obrabowywaniu w miejscach publicznych (ulice dużych miast, drogi, środki lokomocji) uciekinierów z gett, pod groźbą wydania ich Niemcom. Od 1941, Żydzi ujęci bez przepustki po tzw. aryjskiej stronie, podlegali karze śmierci, podobnie jak i pomagający im Polacy. Samotny Żyd, rozpoznany na podstawie wyglądu, następnie pozbawiony środków materialnych, w praktyce skazany był na śmierć. Sz., jak wynika ze wspomnień ocalałych Żydów i z piętnujących zjawisko nielicznych artykułów w polskiej prasie konspiracyjnej oraz z dokumentów Żegoty, w okresie likwidacji gett (1942–1944) przybrało znaczące rozmiary. Z powodu trudności w udowodnieniu winy, Państwo Podziemne nie karało szmalcowników, w odróżnieniu od szantażystów i donosicieli, których ofiarą padali Żydzi, wespół z ukrywającymi ich Polakami. 

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand