nazirejczyk

(od hebrajskiego, nazar = wybrać, wyróżnić, oddzielić, poświęcić się) – człowiek, który złożył ślub nazireatu (Lb 6,2-21), zobowiązując się tym samym do niestrzyżenia włosów (czasami zaprzestawano w ogóle wszelkich zabiegów higienicznych), nieużywania napojów alkoholowych i niezbliżania się do ciała zmarłego (to ostatnie zobowiązanie dotyczyło także ciała członka rodziny), co najmniej przez okres 30 dni. Zdarzało się, że ślub taki składano na całe życie (wówczas nie obowiązywała zasada, zabraniająca zbliżania się do zmarłych); w odległej przeszłości uczynili to np. Samson i Samuel. W starożytnym Izraelu, po upływie oznaczonego czasu, zgodnie z prawem biblijnym, n. musiał złożyć w Świątyni Jerozolimskiej ofiarę z jagnięcia i z barana, ściąć swe włosy i spalić je na ołtarzu, po czym dopiero mógł powrócić do poprzedniego trybu życia. Ślubowania takie składano np. w podzięce za wyzdrowienie, narodziny potomka albo traktowano jako akt duchowego oczyszczenia. W późniejszym okresie rabini byli przeciwnikami nazireatu i w ogóle nie pochwalali praktyk ascetycznych. (Zob. też: Nazir; neder)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand