kluby sportowe żydowskie

Pierwsze kluby sportowe Żydów polskich pojawiły się w Galicji (Lwów i Kraków) na pocz. XX w., w tym samym czasie, gdy powstawał tam sport polski, i z minimalnym opóźnieniem w stosunku do pierwszych organizacji sportowych Żydów w Austrii i w Niemczech. Okres rozkwitu przeżyły jednak dopiero w latach 20., gdy objęły swym zasięgiem wszystkie większe skupiska żydowskie w Polsce. W latach międzywojennych na obszarze II Rzeczypospolitej w ponad 150 miejscowościach działało łącznie ok. 400 klubów żydowskich (zrzeszały ok. 50 tys. członków) o zróżnicowanym profilu ideowym i różnorodnych polach zainteresowań (od rekreacji po sport wyczynowy). Tylko mniejszość niemiecka, na niektórych obszarach, posiadała równie rozbudowaną sieć organizacji sportowych. Spośród mniejszych klubów żydowskich, zasługujących na uwagę, wymienić należy: „Samsona” Tarnów – drużynowy i indywidualny (A. Gutek) mistrz Polski w tenisie stołowym (1934); założony w 1910 Żydowski Klub Sportowy „Jugend” (Jugnt) Kraków (od 1914 jako „Młodość” Kraków), w którym debiutował m.in. piłkarz, L. Sperling; „Gwiazdę” Warszawa (klub Sz. Rotholca i innych renomowanych bokserów). Warto również podkreślić udział I.K. Poznańskiego w organizacji i finansowaniu klubu ŁKS Łódź oraz obecność Żydów krakowskich i lwowskich w zarządach czołowych klubów galicyjskich pionierskiej epoki przed I wojną światową. (Zob. też: „Bar Kochba”, „Ha-Koach”, „Ha-Poel”, „Hasmonea”, „Makabi”, „Morgensztern”).

Autor hasła: Daniel Grinberg

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand