cimcum

(hebr., skurczenie się, wycofanie) – termin używany w kabale na oznaczenie aktu poprzedzającego stworzenie świata; akt ów polegał na „wycofaniu się Boga z siebie samego”, ze swojej pełni i doskonałości, aby uczynić „miejsce” dla świata. Wyobrażenie Boga samoograniczającego się, ponoszącego dla swego stworzenia ofiarę, buduje podstawy teologii partnerstwa Boga i człowieka, przygotowuje udział człowieka w dziele naprawy świata (zob. tik(k)un). Pojęcie c. pełni zasadniczą rolę w kabale luriańskiej, zwłaszcza w jej wersji, spisanej przez Josefa ibn Tabula. C. jest ograniczeniem także w znaczeniu nałożenia więzów zasad i praw na świat nieograniczonych możliwości. Powoduje uaktywnienie się porządku Din – surowego prawa (zob. sefiry), redukując bogactwo czystej potencjalności do aktu konkretnej realizacji. Akt c. konieczny dla zaistnienia świata pozostaje jednak negatywnością. Stanowi wygnanie Boga i ten jego aspekt powtórzy się w różnych planach kreacji, spowoduje wygnanie Szechiny, rozproszenie narodu wybranego, pojawienie się na świecie cierpienia i bólu.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand