aramejski język

(hebr. aramit; jid. aramisz, zw. też targem-łoszn = język targumów, tj. tłumaczeń) – zaliczany do grupy języków północno-zachodnio-semickich, spokrewniony z językiem hebrajskim i fenickim, odegrał wielką rolę w dziejach starożytnego Wschodu. Początkowo był on językiem koczowników. Wraz z tworzeniem miast-państw, w II-I tysiącleciu p.n.e., zaczął dominować w płn. i środk. Syrii, a później także na terenach Asyrii, Babilonii i Palestyny, gdzie od VIII w. p.n.e. zaczęto go używać jako języka dyplomatycznego. W czasach perskich Achemenidów (ok. 550-330 p.n.e.) stał się urzędowym językiem administracji na Bl. Wschodzie; jego zabytki odnaleziono też w Gruzji, Turkiestanie i Indiach. Wyparł inne języki semickie. Był mową kupców na terenach od Egiptu, aż po Indie. Od czasu niewoli babilońskiej (VI w. p.n.e.) do pierwszych wieków n.e. był powszechnie używany w Palestynie. Okres jego największej ekspansji przypadł na 300 p.n.e. – 650 n.e. Z pisma aramejskiego ukształtowały się pisma, używane zarówno w językach semickich (w tym hebrajski; por. hebrajski alfabet), jak i niesemickich. Posługiwano się nim w palestyńskich i babilońskich akademiach talmudycznych (w Babilonii rozwinął się dialekt żydowsko-babiloński, w którym spisany został Talmud Babiloński). W VII w. wyparł go język arabski. Współcześnie istnieją dialekty nowoaramejskie – wschodnie (mezopotamski, urmijski i asyr.), używane na pewnych obszarach Iraku (k. Mosulu) oraz w Armenii i Gruzji, i zachodnie – w Syrii (Antyliban). (Zob. też: Aramejczycy; meturgeman)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem