Szatan

(hebr. Satan; jid. Sotn) – upadły anioł; kusiciel Adama i Ewy w raju; inspirator kultu złotego cielca; symbol zła i nikczemności. Odmawiając oddania hołdu Adamowi, stał się przywódcą buntu aniołów przeciw Bogu. Jego imię znaczy dosłownie „przeciwnik”; pojawia się w biblijnej Księdze Hioba (1,6-12; 2,1-7). W legendach występuje często pod imieniem Samael. Przez uwiedzenie Ewy, jego nasienie wniknęło w całą ludzkość, a siły zła sprzymierzyły się z elementem żeńskim. Sądzi się, że jego wysoki status, niemal niezależnego reprezentanta zła, należy łączyć z wpływem dualistycznej teologii mazdaizmu. (Zob. też: Belial; Belzebub; jecer (ha-)tow, jecer (ha-)ra; sitra achra; Szeol)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem