Rachela

(hebr. Rachel = owca) – według tradycji biblijnej, jedna z matriarchiń ludu Izraela; córka Labana; siostra Lei (w Biblii jest mowa, że Lea i R. „zbudowały dom Izraela” [Rut 4,11]); druga, ukochana żona Jakuba; matka Józefa i Beniamina (przy którego porodzie zmarła; bracia byli protoplastami dwóch plemion izraelskich; por. Dwanaście Plemion Izraelskich). Służąca R., nałożnica Jakuba – Bilha, urodziła mu Dana i Neftalego, którzy także stali się protoplastami dwóch plemion izraelskich. Potomkiem R. był król Dawid. Zgodnie z tradycją żydowską, R. była piękną i dobrą kobietą; pozostawała w zmowie ze starszą od siebie Leą, wprowadzając w błąd swego oblubieńca, Jakuba, i doprowadzając do poślubienia przezeń wpierw siostry, aby zaoszczędzić jej wstydu pozostania niezamężną. Miejsce uważane za grób R., znajdujące się w pobliżu Jerozolimy, od wieków stanowi cel pielgrzymek, zwłaszcza kobiet cierpiących na bezpłodność.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem