Qumran

ruiny osiedla na płn.-zach. brzegu Morza Martwego; miejsce odkrycia w 1947-1964 rękopisów pochodzących z okresu od początku III w. p.n.e. do 2. połowy I w. p.n.e. W wyniku prac archeologicznych ustalono, że Q. było centralną siedzibą esseńskiej wspólnoty monastycznej (esseńczycy) od 150 p.n.e. do 68 n.e. Odkryte manuskrypty określane są mianem „literatury qumrańskiej”. W jej skład wchodzą: księgi biblijne (z wyjątkiem Księgi Estery); księgi deuterokanoniczne; księgi pozabiblijne (por. apokryfy i pseudoepigrafy); utwory zaliczane do własnej literatury qumrańskiej, takie jak pisma prawno-doktrynalne (Reguła Zrzeszenia, Reguła całego Zgromadzenia, Dokument Damasceński i Reguła Wojny); pisma liturgiczne, narracyjno-historyczne, apokaliptyczne oraz komentarze do ksiąg biblijnych. Założycielem gminy w Q. był kapłan o nieznanym imieniu, w dokumentach nazywany Nauczycielem Sprawiedliwości, twórca doktryny i zasad organizacji zgromadzenia. Gmina w Q. uważała się za Nowe Przymierze, pozostając w opozycji wobec oficjalnego judaizmu. Jej członkowie nazywali siebie „Synami Światłości”, żyli w ścisłej wspólnocie przypominającej późniejsze zakony (własna reguła, życie w ubóstwie i celibacie), rygorystycznie przestrzegali Prawa, łącznie z przepisami rytualnymi. Mieli własny kalendarz słoneczny. Głównym elementem kultu były wspólne posiłki sakralne, z błogosławieniem chleba i wina, połączone z modłami, czytaniem i komentowaniem ksiąg. Pewne elementy organizacji i zasad zrzeszenia w Q. są zbieżne ze strukturami pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej. Najbardziej istotnymi różnicami, jakie dzieliły gminę qumrańską od chrześcijaństwa były: skrajna ekskluzywność jej członków, którzy uważali się za jedynych spadkobierców Prawa, Izrael czasów końcowych; nie akceptowali ludzi, nie będących członkami zgromadzenia (określali ich mianem „Synowie Ciemności”); oraz wykluczali ze swego grona osoby, dotknięte kalectwem; odmienny był też stosunek do mesjanizmu – gmina w Q. oczekiwała nadejścia dwóch Mesjaszy: Aarona i podporządkowanego mu, Dawida. (Zob. też Zwój Miedziany)

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem