Lewi

(hebr., przywiązany, przyłączony, wierny) – według tradycji biblijnej: 1. imię trzeciego syna Jakuba, zrodzonego przez Leę (Rdz 29,34), uważanego za protoplastę plemienia L.  (por. 2.; lewici) oraz aaronidów (zob. w: Aaron). Wraz z bratem, Symeonem, pomścił swą zgwałconą siostrę, Dinę (Rdz 34); według midraszu, miał wówczas 13 lat. Za ten gwałtowny czyn zostali oni potępieni przez Jakuba i skazani na „rozproszenie w Jakubie” i „rozdrobnienie w Izraelu” (Rdz 49,5-7). Jednak w okresie Drugiej Świątyni, gdy obowiązywał zakaz łączenia się z obcoplemieńcami, postępowanie braci zostało w pełni zaaprobowane (Jdt 9,2-4). Według Biblii, córka L. i jego wnuk byli rodzicami Mojżesza. On sam miał się znaleźć w Egipcie w wieku 45 lat i zakończyć tam życie, gdy miał 137 lat. Widział przedtem Mojżesza i Aarona. Zgodnie z przekazem Talmudu (Joma 26a), uczony wydający halachiczne decyzje zwykle należy do potomków L. bądź Issachara. 2. jedno z Dwunastu Plemion Izraelskich, pochodzące od Lewiego (por. 1), najmniej liczne. Mojżesz wygłaszając przed śmiercią błogosławieństwo nad Izraelitami, zwane też błogosławieństwem nad Lewitami (por. Pwt 33,8-11), jego część poświęcił L. Jest ono skierowane przeciw próbom podważania kapłańskiej roli tego plemienia.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand