Kanaan

(hebr.; jid. Kenaan, Knaan; określenie pochodzące prawdopodobnie od słowa oznaczającego „czerwonawą purpurę”, występującego w różnych wersjach w kilku językach starożytnych Bliskiego Wschodu; jego etymologia wiązała się z nazwą kraju, w którym wytwarzano i z którego eksportowano purpurowe szaty, z czego znana była zwłaszcza Fenicja) – 1. imię postaci biblijnej; syn Chama; wnuk Noego. Został przeklęty przez Noego, po tym jak Cham powiadomił braci, że ojciec leży obnażony i sam mu się przyglądał. Według midraszu, stało się tak, gdyż to właśnie K., jako pierwszy, znalazł pijanego dziadka i powiedział o tym swemu ojcu. W formule przekleństwa znalazły się słowa: „Niech będzie najniższym sługą swych braci! […] Niech K. będzie sługą Sema!” (Rdz 9,25-26), które zostały wprowadzone do opowieści bibl., jako uzasadnienie podboju ziem Kanaanu (por. 2.); od K. mieli się wywodzić Kananejczycy. 2. nazwa kraju (krainy), w Biblii oznaczająca kraj, obiecany Izraelitom przez Boga i zdobyty przez nich pod przewodnictwem Pana; rozciągał się on od Sydonu do Gazy, oraz sięgał krańców Morza Martwego (Rdz 10,19). Ścisłe wyznaczenie granic terytorialnych K. nie jest możliwe, albowiem na przestrzeni dziejów różnie je pojmowano. W XV-XIII w. p.n.e. określenia tego używano w odniesieniu do Syrii i Palestyny (tj. całego niemal wschodniego brzegu Morza Śródziemnego). Izraelici dzielili ten obszar na Erec Israel i Amram (tj. Syrię). W źródłach pozabiblijnych nazywano tak później przede wszystkim Fenicję.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem