Giganci

olbrzymy – ludzie niebywale wielkiego wzrostu i siły, których w BH określano na kilka sposobów, m.in. występują tam jako: 1. nefilim (od hebr. rdzenia nfl = upadać, być powalonym) – mityczna rasa ludzi żyjących przed potopem, którzy pochodzili od Bne(j) Elohim (aniołów), płodzących ich z ludzkimi córkami; nazwy tej używano także w odniesieniu do ludów zamieszkujących Palestynę przed najazdem Izraelitów; czasem także używano w stosunku do nich określenia giborim (hebr., potężni ludzie); 2. anakim (ludzie o długich szyjach, od od hebr. anak = naszyjnik) – lud zamieszkujący góry Judei oraz na równinie filistyńskiej przed podbojem Palestyny przez Izraelitów, który wyginął w czasach Jozuego; 3. refaim – ogólna nazwa ludności kananejskiej, zamieszkującej oba brzegi Jordanu i wyróżniającej się wysokim wzrostem; w przeszłości mieli oni żyć w pobliżu Jerozolimy. Do g. należeli także biblijni herosi, np. Goliat. Niektórzy uczeni sugerowali, że użycie liczby mnogiej w stosunku do wszystkich wymienionych terminów określających g. może świadczyć o tym, że w tekście biblijnym chodzi nie tyle o nazwy ludów, co o grupy ludzi o wielkim wzroście i sile. W literaturze pobiblijnej z g. kojarzono brak rozumu i pychę oraz postawę buntowniczą wobec Boga. Toteż określenie nefilim wywodzono od upadłych aniołów. Z tego zaś wynikał pogląd, że wielki wzrost nie jest niczym dobrym, lecz raczej fizyczną ułomnością. Talmud nie zaleca małżeństw między ludźmi o ponadnormalnym wzroście, by nie płodzili podobnych sobie potomków. Szczególnie wysoki wzrost czynił też człowieka niezdolnym do pełnienia służby w Świątyni Jerozolimskiej.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem