Ewa

(hebr. Isz(sz)a lub Chaw(w)a, być może odpowiednik słowa chaj(j)a = żyć; grec. Eua, łac. Eva; jid. Chawe) – według tradycji biblijnej, pierwsza kobieta na ziemi, stworzona -jako pomoc dla mężczyzny – z żebra Adama (Rdz 2,23); matka Kaina, Abla i Seta, a poprzez nich – matka całej ludzkości (por. Rdz 4,1-2). Za jej namową, Adam skosztował jabłka z rajskiego Drzewa Mądrości, za co obydwoje ponieśli surową karę; zostali wygnani z raju; odtąd mieli zdobywać chleb w pocie czoła, a E. miała doświadczać trudu brzemienności i rodzić w bólach (Rdz 3,12-24). Rabiniczna egzegeza wywodzi imię E. od aram. słowa heWja = wąż, co stanowi sugestię, że dla swego męża była wężem, tj. Szatanem, uosobieniem zła. Hag(g)ada podaje, że w raju Bóg roztaczał szczególną opiekę nad tą parą; przygotował dla nich dziesięć baldachimów ślubnych, wystawną ucztę weselną, sam ich błogosławił. Aniołowie grali im i tańczyli, trzymali także straże przed ich komnatą. Tradycja utrzymuje też, że E. była drugą – po Lilit – żoną Adama. Pierwsza do dziś zagraża wszystkim niemowlętom; sprowadza na nie choroby i śmierć. (Niekiedy Lilit uważana jest za pierwszą grzeszną E., którą zastąpiła następna). E. przypisuje się grzech zdrady, do której dopuściła się z Szatanem (ze związku tego miał urodzić się Kain). Czyn ten stał się przyczyną nieczystości, która dotknęła wszystkich potomków E. Przypisuje się jej także cechę zazdrości; według tradycji rabinackiej, E. po ugryzieniu jabłka ujrzała Anioła Śmierci i dlatego podała je mężowi, by po jej śmierci nie mógł już innej pojąć za żonę. Legenda głosi, że E. i Adam pochowani zostali w Grocie Ojców w Hebronie.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand