El

(hebr., Bóg, Siła, Moc) – najstarsze w językach semickich określenie Boga, odpowiadające akadyjskiemu ilu(m); kananejskiemu el bądź il itd. Jego etymologia nie jest do końca zbadana; najbardziej rozpowszechniony jest pogląd, że pochodzi od rdzenia alef waw lamed, oznaczającego bycie mocnym, potężnym, lub rdzenia alef lamed he, znaczącego „być mocnym”. El dla Kananejczyków był ojcem bogów i bóstw oraz stwórcą świata, jednak w zachowanych mitach odgrywa raczej pomniejszą rolę. W BH pojawia się rzadko, głównie w archaicznej lub archaizowanej poezji (Księga Hioba; Księga Psalmów). Słowo El wykorzystywane było też często, jako element imion żydowskich; na początku, np.: Eliasz, Elisza, Eleazar; Elimelech, albo (częściej) na końcu – Izrael, Samuel, Iszmael; jest także pierwszym elementem innych form Imion Boga, np.: El Eljon; El Olam; El Szad(d)aj; El Brit. (Zob. też Elohim)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem