Chaldejczycy

(hebr. Kasdim, od pers. kasd = mężny, dzielny) – w BH słowo równoznaczne z nazwą „Babilończycy”; eponimem Ch. było też określenie „Kesed”, będące zarazem imieniem piątego syna Nachora, brata Abrahama (Rdz 22,22); nazwa plemion wschodnioaramejskich, osiadłych w płd.-zach. Mezopotamii. Razem z Babilończykami, tworzyli podstawę państwa nowobabilońskiego. Praojciec Izraela, Abraham, pochodził z miasta Ur w Chaldei (Rdz 11,28), tj. w Babilonii. W czasach persskich i greckich w Chaldei rozwijała się astrologia i związane z nią nauki; stąd Ch. zwano także wróżbitów, magów i astrologów (por. Dn 2,10; 4,4; 5,7,11). (Zob. też znaki zodiaku)

Autor hasła: Iwona Kamila Brzewska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem