Arka Przymierza

(hebr. Aron ha-Brit) – największa świętość starożytnych Izraelitów, znajdująca się początkowo w Namiocie Spotkania, a następnie w Świątyni Jerozolimskiej, w miejscu najświętszym ze świętych (Święte Świętych). Była to skrzynia (hebr. aron) z drzewa akacjowego, o rozmiarach: ok. 1,12 m długości, 0,67 m szerokości i takiej samej wysokości, obita wewnątrz i na zewnątrz złotem. U góry oplatała ją girlanda ze złota, a po bokach przymocowane były cztery złote pierścienie, w których tkwiły dwa długie drążki z akacjowego drewna, służące lewitom do przenoszenia Arki. Wewnątrz złożone były Tablice Dziesięciorga Przykazań (1 Krl 8,9). Od wierzchu A.P. przykrywała „przebłagalnia” (kaporet), prawdopodobnie wstawiona w obramowanie, utworzone z girlandy. Zapewne była to płyta-wieko, wykonana ze złota. Stały na niej dwa złote cheruby, zwrócone obliczami ku sobie (jeśli Izrael spełniał przykazania Pana, w przeciwnym wypadku ich głowy były odwrócone), z rozpostartymi skrzydłami, zakrywając „przebłagalnię” (Wj 25,10-22). Przestrzeń między cherubami zdobiącymi wieko Arki – zgodnie z tradycją – miała wypełniać obecność boża – Szechina. A.P stanowiła więc symboliczny „tron Boży”, na którym w swoim ziemskim domu zasiadał niewidzialny JHWH. Według legendy, A.P. została ukryta przez króla Jozjasza (ok. VII w. p.n.e.) i odnajdzie się dopiero w czasach mesjańskich (wielokrotnie w dziejach pojawiały się informacje dotyczące jej odnalezienia, np. przez krzyżowców [por. krucjaty], albo w Etiopii). Rolę A.P. w synagogach – do pewnego stopnia – przejął aron (ha-)kodesz.

Autorzy hasła: Eleonora Bergman, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand