Amoryci

(hebr. Emori); Amorejczycy – według tradycji biblijnej, jeden z ludów zamieszkujących Kanaan przed przybyciem tam Izraelitów. Pierwsze wzmianki o A. pojawiają się w tekstach egipskich w połowie III tysiąclecia p.n.e. Istnienie na terenie pustyni syryjskiej kraju Amurru (w dialekcie akadyjskim słowo to znaczyło „zachód”) poświadczają również pochodzące z ok. 2300 p.n.e. tablice, zapisane akadyjskim pismem klinowym. A. wypierani z północy przez ludy Hari i Mitanni ok. 2000 p.n.e. zaczęli przeć na południe, narzucając swe panowanie Babilonii i Asyrii. Ok. 2057 p.n.e. Sumu-abum założył amoryckie królestwo Babilonu. Hammurabi, po zwycięstwie nad królem Rim-Sinem z Larsy, zjednoczył pod swym berłem całą Babilonię (1925 p.n.e.), co doprowadziło do jej wielkiego rozkwitu gospodarczego i kulturalnego. Po 300 latach panowania, A. musieli ustąpić pod naporem Hetytów; zaczęli tworzyć małe królestwa w zach. Libanie, górzystej części Kanaanu, Syrii i w Egipcie, ostatecznie jednak zostali pokonani przez faraonów egipskich z XVIII dynastii, w szczególności przez Tutmosisa III. Jedynie w Libanie, nad Orontesem, przez ok. 200 lat istniało jeszcze małe królestwo amoryckie, którego dzieje znane są z korespondencji znalezionej w Tell el-Amarna. Jednak również i ta enklawa została z czasem podbita i wchłonięta przez plemiona Izraela (Joz 10; Sdz 1,34-35; Lb 21,21-23). Według tradycji biblijnej, potomkami A. byli Gibeonici (2 Sm 21,2). W prorockiej Księdze Ezechiela (16,3) Jerozolima nazywana jest „córką” Amoryty i Hetytki. (Zob. też chuk(k)at ha-goj)

Autor hasła: Małgorzata Naimska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem