Adam Kadmon

(hebr., Praczłowiek) – pierwsza emanacyjna forma objawiającego się Boga; byt zbudowany ze światła i światło promieniujący. Według kabały luriańskiej, istota, której przypadła szczególnie dramatyczna rola pośrednika między samym Bogiem a pustą, stworzoną przez Boga przestrzenią dla świata; pośrednika między pustynią boskiej nieobecności, a boską myślą o kreacji. W momencie stworzenia napięcie między esencją E(j)n Sof a przestrzenią powstałą w akcie cimcum spowodowało wewnątrz A.K. katastrofę kosmiczną „rozbicia naczyń” (szwirat ha-kelim). Kosmiczny człowiek staje się miejscem dramatu, doświadcza go samym sobą. I w nim także rodzi się światło naprawy świata. Człowiek w dzisiejszej swej postaci jest dalekim echem tamtej świetlistej istoty. Dziedziczy tragizm jej natury, ale i spoczywającą na niej misję. Niedoskonały, lecz obdarzony największym z możliwych darów, darem możliwości naprawy swej natury i natury świata, staje się współpracownikiem Boga w dziele naprawy świata. (Zob. też: Adam; mikrokosmos)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand