Aaron

(hebr. Aharon; jid. Arn Hakojen = Aaron Kapłan) – według tradycji biblijnej, syn Amrama i Jochewed z pokolenia Lewiego, starszy przyrodni brat MojżeszaMiriam, pierwszy arcykapłan ludu Izraela, protoplasta rodu kapłanów, zwanego aaronidami (Wj 4,14; 6,20; 15,20; 28,1; Lb 17,16–26). Pomagał Mojżeszowi w Egipcie, układając się z faraonem, i później – podczas wędrówki ku Ziemi Obiecanej; dwukrotnie też występował przeciwko niemu. Był winny grzechu odlania złotego cielca. Podobnie jak Mojżeszowi, nie było mu dane wejść do Ziemi Obiecanej. Po jego śmierci funkcje kapłańskie objął po nim jego syn – Eleazar. W tradycji rabinackiej A. funkcjonuje jako wyidealizowana postać „miłująca pokój i dążąca do pokoju, miłująca bliźnich i skłaniająca ich ku Torze” (Pirke(j) Awot 1,12). Tradycja mistyczna umieszcza go między siedmioma „niewidzialnymi świętymi duchami” (Uszpizin), które gości się w kuczkach podczas święta Sukot.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem