Singer (Singier; Synger; Syngier; Zinger; Zingier) Bernard

pseudonim Regnis, Meszorer, Wajdelota; krypt. B.S., B.Z., O.W.R. [Oboźny Wielkiej Rosji], R-is (1893 Warszawa – 1966 Londyn) – dziennikarz, publicysta. Pochodził z rodziny kupieckiej. Ukończył cheder, szkołę Aharona Luboszyckiego na Nowolipiu, a potem Szkołę Handlową Zgromadzenia Kupców m.st. Warszawy (1910). Potem studiował polonistykę na Wolnej Wszechnicy Polskiej (1914–1917). Początkowo był nauczycielem historii Żydów i historii Polski w szkołach średnich polsko-żydowskich w Warszawie i Łodzi. Działalność dziennikarską zaczął od współpracy z organem fołkistów „Łodzer Fołksbłat” (jid., Łódzka Gazeta Ludowa), będąc przez pewien czas sekretarzem tej partii, zanim przyłączył się do syjonistów. Po I wojnie światowej zamieszkał ponownie w Warszawie i poświęcił się publicystyce, zyskując opinię znakomitego komentatora politycznego i sprawozdawcy sejmowego. Uchodził za dziennikarza świetnie poinformowanego, mającego stosunki w świecie polityki. Pisywał cotygodniowe przeglądy polit., reportaże, felietony; w swoich publikacjach nie omijał również problemów żydowskich. Współpracował z polskojęzyczną prasą żydowską, np. z „Kurierem Nowym”, „Naszym Kurierem”, „Naszym Przeglądem”, krakowskim „Nowym Dziennikiem”, lwowską „Chwilą”, łódzkim „Głosem Porannym”; oraz z wydawanymi w języku jidysz dziennikami „Hajnt” i „Unzer Exspres”, a także z innymi pismami wydawanymi w języku jidysz i hebrajskim. S. odbył wiele podróży zagranicznych (Związek Radziecki, Stany Zjedn., kraje bałtyckie, Turcja, Bl. Wschód, kraje europejskie), o których publikował reportaże. W 1920–1921 był korespondentem na konferencji pokojowej w Rydze. Był czynny w wielu organizacjach dziennikarskich. Po wybuchu wojny, we wrześniu 1939 – wraz z innymi dziennikarzami – został ewakuowany przez polskie MSZ. Przypadkowo aresztowany w 1940 w Rydze przez NKWD, trafił do łagru w Workucie. Uwolniony w wyniku porozumienia Stalina z gen. Władysławem Sikorskim, został zatrudniony w Ambasadzie Polskiej w Kujbyszewie w Wydziale Prasowym. W 1942, wraz z Armią gen. Andersa, udał się do Iranu (syn S., Nachum Baruch, walczył w Brygadzie Karpackiej i zginął pod Tobrukiem) i wkrótce znalazł się w Londynie, gdzie został pracownikiem Ministerstwa Informacji i Dokumentacji; potem (od 1946) był redaktorem pisma Tygodnik Polski (The Polish Weekly)”, wydawanego przez polską ambasadę, a w 1950 nawiązał współpracę – jako komentator polityczny i ekonomiczny – z tygodnikiem „The Economist”. Po wojnie kilkakrotnie odwiedzał Polskę. S. uważany jest za wybitną indywidualność prasy polskiej okresu międzywojennego. W 1962 ukazał się zbiór jego przedwojennych felietonów Od Witosa do Sławka (Paryż, Biblioteka Kultury 1962; Warszawa 1990); kilkakrotnie też wznawiano jego tom wspomnień Moje Nalewki (Warszawa 1959, 1993).

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand