Polska, Polska: kilka uwag o ostatnim rozdziale kultury jidysz w Polsce (1945–1968)

Magdalena Ruta

Polska, Polska: kilka uwag o ostatnim rozdziale kultury jidysz w Polsce (1945–1968)

Kultura i literatura polskich Żydów kształtowała się przez języki hebrajski i jidysz przez przynajmniej tysiąc lat. Hebrajski, zwany loshn koydesh, czyli świętym językiem, był początkowo używany w życiu religijnym i intelektualnym, między innymi, jako język zarezerwowany dla liturgii, studiów religijnych i komentarzy rabinicznych. Natomiast, jidysz, zwany mame loshn, czyli językiem ojczystym, był językiem dnia powszedniego, folkloru, i popularnych przekładów historii biblijnych dla kobiet i niewykształconych mężczyzn. Jidysz odegrał również istotną rolę jako język poleceń w szkole religijnej, gdzie żydowscy chłopcy byli uczeni Biblii. Ta specyficzna hierarchia tych dwóch języków i ich związków z odrębnymi sferami życia trwała aż do końca XVIII wieku, kiedy żydowscy reformatorzy, zwani maskilami, zaczęli używać jidysz do rozpowszechniania nowoczesnych idei. To wtedy literatura jidysz zaczęła uwalniać się od religii na dobre.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem