Drewniane macewy z miasteczka Lenin na Polesiu

Krzysztof Bielawski

Drewniane macewy z miasteczka Lenin na Polesiu

Zamieszkujący tereny Europy Środkowo-Wschodniej Żydzi aszkenazyjscy wykonywali nagrobki z różnych materiałów. Wybór surowca był zdeterminowany przez jego dostępność. Powszechnie używano kamieni polnych i piaskowca, nieco rzadziej wapienia czy marmuru. W rejonach o rozwiniętym przemyśle metalurgicznym do produkcji macew stosowano żeliwo. Dzięki zachowanemu materiałowi ikonograficznemu wiadomo, że na wielu żydowskich cmentarzach znajdowały się także nagrobki drewniane. Wybór drewna jako materiału na nagrobek był podyktowany prawdopodobnie nie tylko problemami z dostępnością w danej okolicy kamienia, ale przede wszystkim stopniem zamożności rodziny zmarłego. Drewniane macewy stały bowiem także w miejscowościach, w których funkcjonowały kamieniołomy, między innymi w Chęcinach. Tomasz Wiśniewski w swej książce Nieistniejące mniejsze cmentarze żydowskie. Rekonstrukcja Atlantydy sformułował tezę, że dla Żydów z Polesia, mieszkających w drewnianych domach w krajobrazie wodno-drewnianym, modlących się w pachnących żywicą synagogach, drewniane macewy były swojskim elementem tradycji. 

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem