Ordynacje dla miasta Warszawy względem Żydów z 1783 i 1784 roku

Paweł Fijałkowski

Ordynacje dla miasta Warszawy względem Żydów z 1783 i 1784 roku

W II połowie XVIII w. Warszawa była miastem zamkniętym dla osadnictwa żydowskiego. Pomimo to liczba wyznawców judaizmu, przebywających tu i prowadzących działalność gospodarczą, stale rosła. 16 września 1783 r. magistrat warszawski uchwalił ordynację, w której przyznawał sobie całkowitą władzę na przebywającymi w stolicy Żydami, regulującą zasady, na jakich zezwalano im na czasowy pobyt w mieście i jego okolicach. Wprowadzenie ordynacji w życie okazało się niemożliwe, ponieważ większość przebywających w Warszawie Żydów cieszyła się protekcją możnowładców świeckich lub duchownych, mieszkała w należących do nich i wyłączonych spod władzy miasta pałacach i folwarkach. Na prośbę magistratu 14 maja 1784 r. marszałek wielki koronny Michał Jerzy Mniszech ogłosił nową ordynację, która dzieliła władzę nad warszawskimi Żydami między urząd marszałkowski a magistrat, z zachowaniem prymatu marszałka. Uwzględniała ona panującą w mieście sytuację i faktyczną pozycję społeczności żydowskiej w znacznie większym zakresie, niż ordynacja uchwalona przez magistrat w 1783 r., i obowiązywała do upadku Rzeczypospolitej. 

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem