żałoba

(hebr. awelut; jid. awejles). W tradycji żydowskiej ż. obowiązuje po śmierci rodziców, dzieci, rodzeństwa i współmałżonka. Pierwszy jej okres zwany jest Aninut; trwa od chwili śmierci bliskiej osoby, aż do zakończenia ceremonii pogrzebowych (pogrzeb). Później następuje czas ścisłej siedmiodniowej ż., zw. Sziwą, a po nim mniej surowy, trzydziestodniowy okres, zw. Szloszim. Na nim kończy się czas ż. obowiązujący dalszych krewnych. Jednak dzieci pozostają w ż. po swoich rodzicach prawie przez cały rok. Synowie codziennie, przez 11 miesięcy, odmawiają Kadysz (zgodnie z wiarą żyd., tylko dusze wielkich grzeszników przebywają w gehennie przez 12 i więcej miesięcy). (Zob. też: apostazja; Ewel Rabati; grzech; modlitwy za zmarłych; posty; rocznica śmierci; seudat hawraa)

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem