wojewoda

w dawnej Rzeczpospolitej wysoki urzędnik z dożywotniej nominacji królewskiej. W imieniu króla sprawował władzę nad Żydami mieszkającymi w miastach i dobrach królewskich. Ogłaszał tzw. porządki wojewodzińskie, które stanowiły podstawę działań administracji i sądownictwa, dotyczących ludności żydowskiej oraz jej ustroju samorządowego. Pełnił też nadzór nad sądownictwem w sprawach żydowskich (sprawy sporne między ludnością żydowską rozpatrywały w miastach królewskich sądy wojewodzińskie). W. sądził osobiście w pierwszej lub drugiej instancji oraz orzekał w wypadku odwołań od decyzji sądów seniorów kahalnych bądź od wyroków ferowanych przez własnego sędziego. Ponieważ administracja gminna nie pokrywała się z administracją państwową, władza w. przekraczała niekiedy granice danego województwa. (Zob. też podwojewodzi)

Autor hasła: Anatol Leszczyński

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem