wachnacht

(jid., noc czuwania) – obyczaj czuwania w nocy przed obrzezaniem nowo narodzonego chłopca, będący zarazem seudat micwa. Uczestniczą w nim mohel i sandak oraz członkowie rodziny dziecka, odmawiając modlitwy, śpiewając hymny religijne, biesiadując i świętując. Praktyka ta miała uchronić noworodka przed wpływem złych duchów, a zwłaszcza Lilit, która – według potocznego przekonania – szczególnie była dla niego niebezpieczna. W. nie ma źródła w tekście biblijnym ani w Talmudzie, który jedynie zalecał czuwanie przy łożu położnicy (także zagrożonej przez złe duchy). Kabaliści wywodzili zwyczaj ów z opisu niebezpieczeństwa (Wj 4,24-26), grożącego synowi Mojżesza. Niektórzy uczeni sugerowali, że geneza tego obyczaju sięga prześladowań Żydów w czasach Hadriana, kiedy to obrzezanie było zakazane i musiano się na nie zbierać potajemnie, podobnie jak w okresie innych opresji, spadających na społeczność żydowską. W. była praktykowana przez Żydów w Niemczech już w XIII w. W Europie Wschodniej – w tym także w Polsce – przez cały tydzień, począwszy od narodzin, aż do dnia obrzezania, dom rodziców noworodka odwiedzali mali chłopcy (uczniowie chederu), by odmawiać Szma Israel i inne modlitwy, za co obdarowywano ich orzechami i słodyczami. (Por. Szalom Zachor)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem