urim we-tum(m)im

(hebr.) – w starożytności święte losy służące arcykapłanowi do wyrokowania. Noszone przez niego w napierśniku (pektorał arcykapłana) wyjawiały Boże sądy. Biblia wspomina o u.w-t. (Wj 28,15-30; Kpł 8,8), ale bliżej nie wyjaśnia czym były; nie podaje też informacji, jak się pojawiły, z czego były wykonane i techniki posługiwania się nimi. Prawdopodobnie stanowiły odpowiedniki losów, które oznaczały prawdziwość jednej z dwu podanych możliwości (tak/nie). W starożytnym Izraelu wyroków Bożych oczekiwano poprzez sny, u.w-t. lub z ust proroków. Talmudyści uznają, że wyrocznia u.w-t. była przekazywana poprzez uwypuklenie odpowiednich liter alfabetu hebrajskiego w imionach Dwunastu Plemion Izraelskich, wyrytych na kamieniach pektorału. Z wyroczni tej mogli korzystać jedynie królowie i przewodniczący sanhedrynu. Posługiwano się nią prawdopodobnie do czasu zburzenia Pierwszej Świątyni Jerozolimskiej (586 p.n.e.). (Zob. też: Choszen (ha-)Miszpat; efod; oraz w: Kohen-Cedek Józef)

Autor hasła: Iwona Kamila Brzewska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand