trumna

(hebr. aron [kwura; metim]; jid. orn). W czasach bibl. Izraelici chowali swych zmarłych w całunach (całun) bezpośrednio w ziemi (lub grocie), zgodnie ze słowami Księgi Rodzaju (3,19): „póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty, bo prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Podobnie było w późniejszych wiekach, jednak zwyczaj umieszczania ciała w t., również był praktykowany. Często wiązało się to z nakazami sanitarnymi, obowiązującymi na danym terenie. Wszystkich zmarłych grzebano w jednakowych t., niezależnie od ich stanu majątkowego. Zaraz po zgonie obecni przy umierającym członkowie bractwa pogrzebowego wymierzali nicią długość jego ciała, aby przygotować t. odpowiednich rozmiarów. Zgodnie z tradycją, powinna być ona wykonana z surowych, nieheblowanych desek, przycinanych piłą, które dopasowywano i łączono bez użycia gwoździ. Często wywiercano w niej otwory, aby ciało szybciej mogło się obrócić w proch. T. przywożono na cmentarz i umieszczano przy wykopanym już grobie. Po obrządku tahary zwłoki w całunie przenoszono na marach z domu przedpogrzebowego do grobu i tam dopiero wkładano do t. Pod głową zmarłego umieszczano garść ziemi z Erec Israel i na linach opuszczano otwartą wciąż t. do grobu. Jeden z członków bractwa – stojąc w grobie – poprawiał całun, na powiekach zmarłego układał skorupy z rozbitego garnka, używanego przy ceremonii tahary, okrywał jego głowę tałesem, nakładał wieko t. i szybko zasypywano ją ziemią. W niektórych gminach nie konstruowano całej t., lecz do grobu wkładano jedynie trzy deski, układając dwie z nich po bokach i jedną na wierzchu ciała, owiniętego w całun.

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem