tik(k)un

(hebr., naprawa; jid. tikn) – proces restytucji, naprawy świata. Według kabały luriańskiej, w czasie aktu kreacji nastąpiła katastrofa kosmiczna, nazwana rozbiciem naczyń (szwirat ha-kelim). Od tego momentu rozpoczyna się proces t. – naprawy, odrodzenia. W najniższej sefirze, Malchut, w świecie zmieszanym z resztkami potłuczonych naczyń krystalizują się wody żeńskie (hebr. majim nukwim), stanowiące warunek i impuls naprawy. Uszkodzone sefiry łączą się teraz w oblicza (hebr. parcufim), których osobowa siła, współdziałanie odwiecznych elementów miłosierdzia i surowości, a także moc seksualna, zostają skierowane ku dziełu naprawy. T. kosmiczny musi być wsparty indywidualnym t. każdego człowieka. Świat widzialny (hebr. olam ha-asij(j)a), zamierzony jako duchowy, został zasypany popiołem skorup. Iskry świętości ledwie się w nim żarzą. Zadaniem człowieka jest zbieranie ich, rozdmuchiwanie w nich boskiego blasku i wznoszenie ku niebu. Żadna istota we wszechświecie, prócz człowieka, nie jest zdolna pomóc Bogu w tym dziele, które ze względu na swą wysoką rangę niekiedy bywa nazywane powtórnym Stworzeniem. (Zob. też: Tik(k)un chacot; tik(k)un lejl Szawuot; tik(k)un soferim)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand