tęcza

(hebr. keszet; jid. regn-bojgn). Według tradycji żydowskiej, jest znakiem Przymierza, które zawarł Bóg z Noem i z jego potomstwem oraz ze wszystkimi istotami żywymi, na wieczne czasy, o czym jest mowa w biblijnej Księdze Rodzaju (9,8-17; por. Przymierze z Bogiem). Zgodnie z wiarą żydowską, t. jest zatem symbolem boskiego związku z ziemią. Oba jej końce opierają się o ziemię, jak łuk bojownika, na znak pokoju. Zarazem jednak symbolizuje ona chwałę Bożą, jest boskim decorum: „Jak pojawienie się tęczy na obłokach w dzień deszczowy, tak przedstawiał się ów blask dokoła. Taki był widok tego, co było podobne do chwały Pańskiej. Oglądałem ją. Następnie upadłem na twarz i usłyszałem głos Mówiącego” (Ez 1,28). Talmudyści przestrzegali przed zbytnim wpatrywaniem się w t.; należało na jej widok odmówić błogosławieństwo: „Niech będzie błogosławiony Król Świata, wspominający Przymierze i będący wierny temu Przymierzu i dotrzymujący swego słowa”. Pojawienie się t. na niebie mogło też jednak oznaczać brak Sprawiedliwych Mężów w żyjącym pokoleniu; było znakiem, że lud został bez obrony, jako że zasługi owych sprawiedliwych chronią lud przed zagładą. (Zob. też Noachidów prawa)

Autor hasła: Ninel Kameraz-Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem