taszlich

(hebr., wyrzucisz; jid. taszlech) – obrzęd symbolicznego oczyszczenia się z grzechów, związany z obchodami żydowskiego Nowego Roku (Rosz ha-Szana), nawiązujący do fragmentu z Księgi Micheasza (7,19), mówiącego o wrzuceniu do głębin morskich wszystkich naszych grzechów. Dokonywano go późnym popołudniem pierwszego dnia tego święta, lub drugiego, jeśli pierwszy przypadał w szabat. Należało wówczas pójść nad wodę – nad brzeg morza, rzeki lub strumienia i wytrząsnąć zawartość kieszeni (wszystkie zebrane tam okruchy) do wody, odmawiając przy tym psalmy, modlitwy oraz fragmenty z ksiąg biblijnych. Wyrzucone okruchy symbolizują grzechy, których człowiek chce się wyrzec w akcie samooczyszczenia. Po raz pierwszy o obrzędzie tym wspomina MAHARIL (Jaakow ben Mosze ha-Lewi Moelln, zw. też Maharilem Segalem lub Maharim Molinem [1355] 1360 Moguncja – 1427 Worms), znany talmudysta, autorytet w dziedzinie żydowskich obyczajów i liturgii. Wielu średniowiecznych rabinów nie aprobowało tego zwyczaju, łącząc go z praktykami pogańskimi, w których okruchy miały obłaskawiać złe duchy, żyjące w strumieniach, aby nie wyrządzały ludziom szkody. (Obyczaj ten w malarskim ujęciu został przedstawiony w cyklu obrazów A. i M. Gierymskich Święto Trąbek I, II, III; Modlitwa Żydów w dzień Sabatu).

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand