tagin

(l.mn. od aram. taga = korona, wieniec) – ozdobny motyw korony, pojawiający się ponad trzynastoma literami alfabetu hebrajskiego masoreckich zwojów Tory (por. hebrajski alfabet; masora i masoreci). Nad siedmioma literami (gimel; zajin; te(j)t; nun; ajin; cade(j); szin) przyjmuje on formę trzech kreseczek z pętelkami u góry, umieszczonymi z lewej strony lub pośrodku litery; czasem przypominających maleńkie litery zajin (wówczas nosi hebr. nazwę zij(j)unim = szable, oręż). Nad pozostałymi sześcioma literami ma kształt jednej kreseczki z pętelką, którą umieszcza się z lewej strony litery. Używanie tych znaków jest przedmiotem masory. Jest im także poświęcone dzieło Sefer tagin (hebr., Księga taginów), którego powstanie i przekazywanie z pokolenia na pokolenie jest treścią odrębnej tradycji. Choć jego forma i język mogłyby wskazywać, że powstało w epoce gaonów, to jednak jest ono znacznie starsze. Ozdobnego znaku tag miał już użyć Mojżesz w spisanej przez siebie Torze; t. miały się też znajdować na dwunastu kamieniach wydobytych przez Jozuego z Jordanu i przeniesionych do Gilgalu. Teksty talmudyczne i midrasze nadają temu znakowi znaczenie mistyczne, które jest również jedną z tajemnic kabalistycznych. T. pojawiają się także na mezuzach i filakteriach; natomiast brak ich w drukowanych wydaniach Biblii Hebrajskiej.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem