t(e)naim

(hebr., warunki; jid. tnojim) – warunki zawarte w formalnym układzie zaręczynowym; akt zamykający zaręczyny, dokonywany z zasady w obecności rabina bądź innego uczonego, cieszącego się autorytetem. T. zawierały wszelkie uzgodnienia związane ze ślubem (z jego datą włącznie) i wynikającymi zeń obustronnymi świadczeniami, jak również postanowienia dotyczące kar (konsekwencji finansowych), które miała ponieść strona odstępująca od umowy zaręczynowej. W rodzinach chasydzkich przywiązywano szczególne znaczenie do tego aktu. Po podpisaniu t. i wypiciu za zdrowie młodych, ich matki tłukły talerz lub inne porcelanowe bądź gliniane naczynie. Zwyczaj ten wiązano symbolicznie ze wspomnieniem o zburzeniu Drugiej Świątyni (o czym należało pamiętać nawet w takiej radosnej chwili), a w potocznym rozumieniu – z nieodwracalnością przyjętej umowy. Toteż uważano, zgodnie z popularnym powiedzeniem, iż „Lepiej jest podrzeć pergamin niż papier”, że bardziej dopuszczalne jest unieważnienie ketuby niż t., a co za tym idzie, iż lepiej jest się pobrać, a następnie rozwieść, niż zerwać zaręczyny. W niektórych społecznościach panował zwyczaj używania szczątków wspomnianych rozbitych naczyń do wyrobu biżuterii, którą obdarowywano przyjaciółki panny młodej. W okresie Holokaustu przyjął się zwyczaj – utrzymujący się do dziś – spisywania t. bezpośrednio przed ślubem, by nieprzewidziane wypadki nie mogły doprowadzić do zerwania zaręczyn. (Zob. też: posag)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand