t(e)china

(hebr., prośba, błaganie, l.mn. t(e)chinot; jid. tchine, l.mn. tchines) – indywidualna (pryw.) suplika modlącego się, dołączana do nakazanej prawem religijnym modlitwy. Zgodnie z nakazem talmudycznym ( Pirke(j) Awot 2,18), nie mogła ona mieć formy rutynowo wygłaszanego dodatku, lecz winna zachować charakter personalnego błagania Boga o łaskę. Ślady stosowania t. odnajdujemy już w tekście biblijnym. W okr. powstawania Talmudu były one wygłaszane po Szmone esre(j). Później zostały połączone z Tachanun. Zasadniczo ich treścią początkowo było błaganie o: wybaczenie grzechu, wspomożenie w studiach nad Torą (Tory studiowanie), błogosławieństwo Boże bądź o przychylność w ogóle. Później pojawiły się liczne ich warianty, związane ze wszystkimi niemal sferami życia dotyczącymi prywatnej religijności, np.: odwiedzania chorych (por. Bik(k)ur Cholim) bądź cmentarza, kobiet przy zapalaniu świec szabatowych lub podczas pieczenia szabatowego ciasta (por. chała); jak również związane ze szczególnymi okazjami, np. z bar micwą, początkami nauczania itp. Z czasem, t. wybitnych postaci – zwłaszcza rabinów – włączano do modlitewników, np. Jehi racon, którym Raw zamykał niegdyś Szmone esre, stała się wstępem do Kid(d)usz (ha-)lewana. W świecie żydowskim powstała wielka liczba i rozmaitość t., wśród nich były także mające znaczenie kabalistyczne (najczęściej zaczynały się od frazy, złożonej z wyrazów, które na początku miały tę samą literę). Niektóre z nich weszły do modlitewników, jednak dla większości zarezerwowane było miejsce w odrębnych książeczkach, zw. w języku jidysz tchines, uważanych za część tzw. literatury dla kobiet.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem