szwirat ha-kelim

(hebr., rozbicie [uszkodzenie] naczyń). Według kabały luriańskiej, akt stworzenia świata został poprzedzony wyodrębnieniem wewnątrz Boga miejsca dla świata i wycofaniem się Boga z tego miejsca (akt cimcum). Misterium kreacji dokonuje się więc w przestrzeni naznaczonej grozą nieobecności Pana. Przed krystalizacją zła powstałą przestrzeń chronią ślady dawnej obecności Boga i natychmiast wnikające światło emanacji. W tym łonie świata konstytuują się naczynia (kelim), zdolne przyjąć boską obecność, pojąć ją i przetworzyć. To są właśnie sefiry. W czasie aktu emanacji tylko trzy pierwsze (wyższe) odpowiedziały w pełni na wezwanie Stwórcy, zdołały przyjąć boski dar, dostroić się do ofiarowanego sobie tonu, pojąć istotę odbywającego się misterium. Siedem niższych sefir uległo uszkodzeniu, rozbiciu, a rozproszona substancja emanacji wraca do swego źródła. Odtąd nic nie jest na swoim miejscu. Wszystko runęło, a skorupy rozbitych naczyń tkwią dosłownie wszędzie, zasłaniają obraz Boga, prawdziwego świata, ranią swymi ostrymi krawędziami rodzące się miłości. Ciągle, na nowo, zasilają odwieczne zło. (Zob. też: mikrokosmos; tik(k)un)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand