szuł (szul)

(jid.) – określenie o charakterze historycznym, tradycyjnie oznaczające bóżnicę, synagogę; na ziemiach polskich przede wszystkim – dom modlitwy misnagdów (misnagdzi), którzy pozostawali w opozycji do chasydów, posiadających własne modlitewnie (sztybel). Synagogi zakładane po upadku Drugiej Świątyni (70 n.e.) miały zarazem charakter gminnych placówek edukacyjnych (por. be(j)t (ha-)midrasz). Nieżydowskie otoczenie często więc nazywało je „żydowskimi szkołami” (łac. schola judeorum; niem. Judenschule). Żydzi aszkenazyjscy napływający z Zachodu na ziemie polskie także używali terminu sz. na określenie swych domów modlitwy. W dużych synagogach część przeznaczoną dla kobiet nazywano wajberszuł (jid., synagoga kobieca). W literackim dialekcie języka jidysz słowo sz. oznaczało zarówno bóżnicę, jak i szkołę.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand