sztut

(jid.) – miasto; nazwy tej używano także w odniesieniu do stałego, kupowanego lub dziedziczonego przez poszczególne rodziny żydowskie miejsca w ławkach (krzesłach) synagogi lub bóżnicy. Bogatsi zajmowali miejsca w pierwszych rzędach, ubożsi w dalszych. Niekiedy sprzedaż tych miejsc odbywała się drogą publicznej licytacji; zdarzało się też, że np. sprzedawano je wierzycielom w ramach spłaty długu (ci mogli je odsprzedać z zyskiem in. członkom gminy). W dawnej Rzeczpospolitej wychrzci sprzedawali swe miejsca starszym żydowskim. Administrowanie owymi miejscami leżało w gestii gabajów.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem