szofar

(hebr.; jid. szojfer) – instrument muzyczny wykonany z rogu zwierzęcego, używany już w czasach bibl. dla obwieszczenia ważnego wydarzenia – alarmu wojennego, zawarcia pokoju, zbliżającego się niebezpieczeństwa, ogłoszenia postu, zawiadomienia o rozpoczęciu roku jubileuszowego; oraz dla celów kultowych w Świątyni Jerozolimskiej. W późniejszych wiekach dźwięk sz. oznajmiał nadejście Nowego Roku (jeśli nie wypadał on w szabat), kiedy to dęto aż 100 razy, a wraz z nim – Dni Pokuty. Zbliżanie się ich ogłaszano już na miesiąc wcześniej, tzn. od pierwszego dnia elul (oprócz wigilii Rosz ha-Szana), na zakończenie modłów porannych (szacharit). Sz. obwieszcza też w Jom Kipur zakończenie pokuty. Tradycyjnie, dla upamiętnienia akedy, sz. wykonany był z rogu baraniego. W brzmieniu sz. wyróżnia się trzy rodzaje dźwięków: tekij(j)a, terua i sz(e)warim. (Zob. też Szofarot)

Autorzy hasła: Magdalena Bendowska, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand