szmit(t)ot

(l.mn., hebr., cykle, okresy szabatowe). W licznych dziełach kabały pojawia się idea poprzednich światów, które poprzedziły kreację świata obecnego. Zbudowane z przewagą czynnika Din – surowego prawa, nie równoważonego siłą miłości, musiały przestać istnieć. Czasem idea ta przyjmuje formę cykli kosmicznych – sz. – ustalonych, periodycznych aktów kreacji. Istnieją opisy wielkich, kosmicznych dni tygodnia, trwających tysiąc lub siedem tysięcy lat. W kabale gerońskiej, w dziele Sefer ha-t(e)muna (hebr., Księga obrazu), poszczególne cykle odpowiadają siedmiu sefirom budowy, które przekazują poszczególnym epokom specyficzne cechy. Każdy cykl trwa sześć tysięcy lat, po których świat powraca do chaosu. Po zakończeniu całego cyklu, cała czasowa struktura jest reabsorbowana przez sefirę Bina. Obecna epoka odpowiada sefirze Din – surowości, a poprzedzała ją epoka miłości. Według innych teorii, żyjemy w ostatniej ze sz. cyklu tygodniowego. Każdemu cyklowi odpowiada objawienie Tory, której literalny sens jest inny. Tora epoki miłości nie zawiera np. zakazów, które objawiły się wyłącznie w świetle sił surowości. (Zob. też: mikrokosmos; Olam ha-Ba; szabat; szabatowy rok)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem