szlemiel

(jid.) – określenie głupca, nieszczęśnika i „naiwniaka”, którego prześladuje zły los, a przez to w towarzystwie będącego osobą niepożądaną, niegodną uwagi oraz wchodzenia z nią w bliższe związki. Według popularnego przysłowia żyd., „Kiedy szlemiel upada na wznak, to i tak łamie sobie nos”. Etymologia terminu sz. wywodzona była od pojęcia szlimazł bądź od Szelumiela, wymienionego w Księdze Liczb (2,12), wodza pokolenia Symeon, który miał być jedynym z przywódców izraelskich, kompletnie pozbawionym szczęścia w prowadzonych działaniach wojennych.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem