szin

(hebr., jid.) – dwudziesta pierwsza litera alfabetu hebrajskiego. Jest szczelinową, bezdźwięczną spółgłoską podniebiennodziąsłową. Służy do zapisywania dwóch spółgłosek; kiedy ma kropkę u góry, po prawej stronie – wymawia się ją jak „sz” (szin), a gdy kropka znajduje się u góry po lewej stronie – to wymawia się ją jak „s” (sin; w czasach biblijnych prawdopodobnie wymawiana była jak „ś”). W najstarszych inskrypcjach – być może – wyobrażała zęby (hebr. szen = ząb). Ma wartość liczbową równą 300. Jest używana jako skrót jednego z Imion Bożych (Szad(d)aj).

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem