szekel

(hebr., sykl) – jednostka wagi srebra, przyjęta przez Żydów w okresie Machabeuszy, jako moneta. W Księdze Rodzaju (33,12-16) jest ona wymieniana przy określeniu sumy, za którą Abraham nabył miejsce na grób w Hebronie w Grocie Ojców. W Księdze Wyjścia (30,13) znajdujemy wzmiankę, że Mojżesz nałożył na Izraelitów pół sz. podatku na budowę Przybytku. Powrócono doń w okresie Drugiej Świątyni, jako do dobrowolnej opłaty rocznej, ściąganej od Żydów palest. i mieszkających w diasporze; dotyczące jej regulacje zawiera talmudyczny traktat Szkalim. Po zburzeniu Drugiej Świątyni (70 n.e.) opłata ta została zamieniona na obowiązkowy podatek rzymski, zw. fiscus Judaicus. Do koncepcji sz. powrócili syjoniści. Początkowo opłata była związana z uczestnictwem w tym ruchu i z udziałem w wyborach do Kongresu. Podczas I Światowego Kongresu Syjonistycznego w Bazylei (1897), pod nazwą sz. wprowadzono niewielką opłatę, mającą być wyrazem poparcia dla bazylejskiego programu i związków z ruchem. Z czasem jej zbieranie przerodziło się w wielką „akcję szeklową”. Na podstawie liczby wykupionych sz. syjoniści określali liczbę członków swego ruchu; jednak w wielu wypadkach nabycie ich było jedynie wyrazem poparcia dla samej idei palestyńskiej i nie musiało oznaczać formalnego wstąpienia do organizacji syjonistycznej.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand