szedim

(hebr.; jid. szejdim) – według demonologii żydowskiej, jeden z trzech podstawowych typów demonów, obok maz(z)ikim i ruchot (jid. ruches). Sefer ha-Zohar (III, 253a) dzieli sz. na: duchy podobne do aniołów, wyglądające jak ludzie; sz. jehudajim – duchy żydowskie, których władcą jest Asmodeusz; oraz na sz. owde(j) – duchy „drugiej strony” (sitra achra) i podobne do zwierząt. W naukach J. Franka są to istoty duchowe wyższego świata, poddane jego władcy, Ezawowi. Jak wszystkie in. demony, są jednak – zgodnie z tradycją żydowską – tworami niedokończonymi i ułomnymi, które – podobnie jak ludzie – wypatrują zbawienia. Według Zoharu (I, 47), „w chwili, w której je stwarzano, nastał szabat, a zatem nie dokończono ich stwarzania i pozostały one duchami bez ciał”. Dlatego sz. szukają kontaktu z ludźmi, oddzielonymi od nich zasłoną (pargod); tylko obcując z istotami ludzkimi mogą uzyskać ciało, podobnie jak ludzie, przez obcowanie z nimi – prawdziwą duszę. (Zob. też: Asmodeusz; Behemot; Belial; Ketew Meriri; Lilit; Szatan; urok)

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem