szat rozdzieranie

(hebr. kri'a; jid. krije) – akt symbolicznie nawiązujący do słów Księgi Rodzaju (37,34), gdzie jest mowa o tym, co uczynił Jakub, dowiedziawszy się o śmierci swego syna, Józefa: „(…) rozdarł swoje szaty, a potem przepasał biodra worem i opłakiwał syna przez długi czas”; oraz do słów 2 Księgi Samuela „Powstał król, rozdarł szaty i rzucił się na ziemię” (13,31). W chwili śmierci najbliżsi krewni umierającego odmawiali błogosławieństwo: „Bądź błogosławiony Sędzio pełen prawdy” i – na znak żałoby – rozdzierali własną odzież. Kiedy umierali rodzice, rozdzierano szaty gołymi rękami z lewej strony, na wysokości piersi (bliżej serca, co miało symbolizować większy żal); po innych bliskich – z prawej strony (można było przy tym użyć ostrego narzędzia). Obowiązywała jednak zasada, że sz.r. nie powinno się odbywać wzdłuż szwów. Rozdarte ubranie noszono podczas całego okresu Sziwy. Jedynie w dzień szabasu można było je zmienić lub zasłonić rozdarcie (które po zakończeniu Sziwy wolno było zeszyć, a po Szloszim – zacerować).

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem