szamir

(hebr.) – legendarny robak, nie większy od ziarna jęczmienia, który – zgodnie z tradycją żydowską – rozkruszał najtrwalsze skały i łamał metale. W BH słowo to pojawia się kilkakrotnie, jako określenie diamentu – najtwardszego materiału, który służył jako rylec; a w targumach określano tak twardy kamień w ogólności. W pobiblijnej literaturze pojawiło się wiele opowieści o sz. Miał on zostać stworzony jako siódmy z dziesięciu cudów Bożych, dla uczczenia pierwszego szabatu (bezpośrednio przed zmierzchem w piątkowy wieczór), zasadniczo wyłącznie do pomocy przy budowie Świątyni Jerozolimskiej; przestał istnieć po jej drugim zburzeniu (70 n.e.). Miał go użyć Mojżesz w celu wyrycia imion Dwunastu Plemion Izraelskich na napierśniku arcykapłana; a następnie Salomon – do zbudowania Świątyni (w in. wersji – swego pałacu), gdyż ta nie mogła być wznoszona przy użyciu żelaza, służącego do prowadzenia wojen; oraz do przygotowania słynnych kamieni, zdobiących pektorał arcykapłana (por. urim we-tum(m)im). Wątek związany z sz. funkcjonował zarówno w literaturze rabinicznej, jak i ludowej. Odgrywał też pewną rolę w literaturze kabalistycznej. Pojawiał się także w średniowiecznych opowieściach chrześcijańskich oraz został przejęty przez islam. (Zob. też Asmodeusz)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem